Mały Książę z cudownej opowieści Antoine de Saint-Exupery'ego nie tylko podziwia, lecz również kocha gwiazdy, one bowiem przypominają mu różę, którą kocha. Róża mieszka na planecie Księcia. Wprawdzie z Ziemi Książę nie może jej dojrzeć, lecz przypominają mu o niej gwiazdy, dlatego są dla niego piękne: „Gwiazdy są piękne, ponieważ przypominają o kwiatku, którego się nie widzi". Przypominając różę, mają udział w jej pięknie.

Od dawna gwiazdy pomagają ludziom odkrywać ich tęsknoty. Jako 10-letni chłopiec mieszkałem w internacie. Nasz kierownik opowiadał nam czasem o swej niewoli w Afryce. Należał do poko­lenia, które podczas wojny zebrało ważne doświadczenia. Kiedy więźniowie siedzieli w obozie i opowiadali o ojczyźnie, on śpiewał im pieśń: „Ojczyzno, twe gwiazdy", która doprowadzała zatwar­działych żołnierzy do łez. Gwiazdy przypominały o tym, że zawsze i wszędzie na tym świecie jesteśmy u siebie. Gwiazdy, które dostrze­gali na afrykańskim niebie, widziały też ich żony, dzieci i przyjaciele. Świeciły one również nad daleką ojczyzną, dlatego spojrzenie na nie przypominało o utraconym kraju. Niektórzy mogą uważać tę melo­dię za sentymentalną, lecz kiedy ów mężczyzna śpiewał nam - dzie­ciom - tę pieśń, też odczuwaliśmy ból i pragnienie, związane z myślą o dalekiej, a jednak bliskiej sercu ojczyźnie.

Tęskniąc za krajem i mając poczucie utraty ojczyzny, wyobra­żamy sobie pozytywne miejsce, w którym czujemy się rozumiani, do którego należymy; miejsce, w którym chętnie przebywaliśmy, dokąd pragniemy wrócić, za którym tęsknimy, w którym nadal chcemy żyć. Ojczyzna rozbrzmiewa w emocjonalnym patosie melodii, w słowach, próbujących pokonać rozłąkę z nią. Przeszłość i wytęskniona przy­szłość łączą się i stają jednością. Romantycy mówili o „niebieskim kwiecie". Dla poety Novalisa błękitny kwiat jest ucieleśnieniem miłości, tęsknoty i opromienienia. Błękit to kolor nieba i symbol wieczności. Błękit nieba, rozpościerającego się nad nami, przypomina o wieczności, oplatającej śmiertelne życie. Czasami niebo spowijają ciemne chmury. Pragniemy wówczas, aby się nad nami otwarło. Ta tęsknota mówi też o charakterze naszego życia. O obranym przez nas kierunku jako o celu wielkiej tęsknoty za domem, za prawdziwym miejscem, do którego zostaniemy ostatecznie przyjęci. Otwarte niebo kieruje nasze spojrzenie na przerastającą nas rzeczywistość, którą od dzieciństwa kojarzymy z niebem jako miejscem Bożej transcendencji. Gwiazdy wskazują nam błękitny kwiat naszej tęsknoty. Świecą na ciemnym niebie, dzięki czemu nabiera ono szczególnego blasku. Czujemy wówczas obecność Tego, który napełnia nasze życie swoim Boskim blaskiem.

- Anselm Grün

Jesteś moją Gwiazdą…

Przyszła kolejna noc. Otuliła swym czarnym, aksamitnym płaszczem wszystko co zdołała dosięgnąć i ogłuszała ciszą pustki...W takiej ciszy można usłyszeć obecność Boga, można usłyszeć tajemnicę serca, można usłyszeć wiatr tęskonty... I... pragnienie... Pragnienie, jakie w tę nocną ciszę nieświadomie wysłałam...
Zgasiłam światło. Pomimo panującego mroku bez problemu doszłam do okna, za którym wszystko było tak samo czarne jak w pokoju. Otworzyłam je szeroko i oparłam się o parapet. Poczułam się tak bardzo samotna, jak nigdy wcześniej. Na niebie nie było ani jednej gwiazdy, która mogłaby nadać blask mym pustym oczom. Oczom, które są zwierciadłem duszy. Posmutniałam jeszcze bardziej.
- W taką noc nawet gwiazdy nie słuchają.
Chciałam otulić się ramionami, jednak lodowate dłonie jeszcze bardziej wychładzały moje ciało. Mimo to nie zamknęłam okna.
- Nawet gwiazdy…
Poczułam pełen ciepła dotyk w swoim sercu. Spojrzałam w niebo i zobaczyła Ją. Gwiazdę. Jeszcze przed chwilą jej nie było, a teraz świeciła jasno i wyraźnie, spowijając mnie swym blaskiem i migocząc w moich oczach.
- Ja posłucham.
Wpatrywałam się w Nią wzrokiem pełnym nadziei. Zaczęłam opowiadać, a Gwiazda słuchała. Zawsze słuchała, nawet wtedy, gdy ja milczałam. I zdawała się rozumieć, choć czasem brakło słów, by opowiadać dalej. Gwiazda nosiła w sobie pewną mądrość wypływającą z dobroci i chęci życia. Rozjaśniała mrok tej tchnącej zimnem nocy. Kiedy nastał świt, zgasła, a ja usnęłam spokojnie, oddychając głęboko. Po raz pierwszy od wielu miesięcy nie dręczyły mnie koszmary. Wiedziałam, że jeśli w nocy otworzę okno i zawołam, Gwiazda przyjdzie. Obiecała mi to. I dotrzymała słowa. Reagowała zawsze na pierwszą rozpaczliwą myśl zawieruszoną w moim „świecie”... A kiedy tak się zjawiała, powoli do nadziei w moich oczach dołączyła jeszcze wiara. I ufność: Uczucie, o którym już niemal zapomniałam. Choć wierzyłam w Gwiazdę, czasem traciłam wiarę we wszystko inne, czasem działałam wbrew wszystkim i wbrew sobie samej. Szukałam u Niej pomocy. Ale Gwiazda milczała. Wpatrywałam się w Nią i każdym spojrzeniem krzyczałam głośniej niż grzmot towarzyszący burzy. A Ona cały czas milczała.
Zamknęłam okno i usiadłam pod ścianą.
- Nawet Ona… nawet Ona już poszła.
W okno zapukał księżyc. Nie czekając na zaproszenie, wszedł do mojego pokoju i przyjrzał mi się uważnie.  - Czemu tracisz wiarę?  - Jak mam wierzyć, kiedy nawet moja Gwiazda mnie opuściła?
- Opuściła? Milczy… ale przecież jest tam, świeci dla ciebie.
Uśmiechnęłam się i zasnęłam przy otwartym oknie, wpatrując się w Gwiazdę.
Jednak następnej nocy Gwiazda nie pojawiła się wcale. Czekałam długo, zaciskając zimne dłonie ze zdenerwowania. W końcu straciłam nadzieję.
- Widzisz?- krzyknełam do księżyca.- Zniknęła! Odeszła!
- Czasem trzeba na chwilę zniknąć, żeby wrócić i być bliżej. W pewnej chwili Gwiazda weszła do pokoju  i przytuliła mnie... - Jesteś… - Jestem już. Gwiazda i ja. Dwie zupełnie inne - a takie same, czasem całkowicie obce sobie – a takie bliskie. Różnimy się, a tak wiele nas łączy... Nosimy w sobie tajemnicę miłości i... potrafimy się nią dzielić. Jesteśmy dla siebie wszystkim...